Merkury posiada ogromnie rzadką atmosferę, do wnętrza której repozytorium wchodzi przede wszystkim tlen plus sód. W mniejszych ilościach występują wewnątrz niej wodór, hel plus potas. Wykryto też śladowe ilości argonu, dwutlenku węgla, wody, azotu, ksenonu, kryptonu dodatkowo neonu. Ciśnienie merkuriańskiej atmosfery stanowi przelotny część ciśnienia atmosfery ziemskiej – zaledwie 10-12 hPa – jest owo niespełna pustka laboratoryjna. To, iż wewnątrz atmosferze tej występuje hel, jest spośród pewnością wynikiem oddziaływania wiatru słonecznego. Tlen, sód również azot zostały najprawdopodobniej uwolnione spośród powierzchni planety wskroś rozgrzewające lśnienie Słońca. Z powodu słabej grawitacji Merkurego cząstki te zawsze ulatują do wnętrza obszar międzyplanetarną.
Jako jedyna spośród planet skalnych (poza Ziemią) Merkury posiada raczej przyzwoicie wykształconą magnetosferę. Pole magnetyczne w środku niej wytwarzane stanowi ok. 1% wartości pola magnetycznego ziemskiej magnetosfery. Jej obecność wiąże się spośród obecnością w granicach globu dużego płynnego żelazowo-niklowego jądra, które na zasadzie efektu dynama wytwarza ziemia uprawna magnetyczne.
Obserwacje planet pozasłonecznych wykazały, iż niemało spośród nich migruje aż do główny punkt układu planetarnego. Jeżeli znajdą się bliżej aniżeli 0,1 AU od chwili swojej gwiazdy, owo leniwie tracą atmosferę, aż pozostanie spośród nich ledwo skaliste jądro[1]. Atmosfera Merkurego mogła do wnętrza przeszłości zależeć podobnym procesom.